17 Ekim 2017 Salı Saat:
07:07
18-07-2017
  

Hz. Cafer Sadık`ın (a.s) Biyografisi

Hicretin 148. yılı, 65 yaşında Mansur Devaniki'nin emriyle zehirlenerek Medine'de şahadete erişti.

Facebook da Paylaş



Ehlader Araştırma Bölümü



Adı: Cafer.

Lakabı: Sadık

Künyesi: Ebu Abdullah

Babası ve Annesi: İmam Muhammed Bakır (a.s), Kasım b. Muhammed b. Ebubekir'in kızı çmmü Ferve.

Doğumu: Hicretin 83. yılı, Rebi'ul-Evvel ayının 17′sinde Medine'de dünyaya geldi.

Döneminin Halifeleri: Yezid b. Abdulmelik (9. Emevi halifesi), Saffah (Abbasî halifelerinin evveli) ve Mansur Devanikî.

İmamet Süresi: 34 yıl (114-148)

Şahadeti: Hicretin 148. yılı, şevval ayının 25′inde, 65 yaşında Mansur Devaniki'nin emriyle zehirlenerek Medine'de şahadete erişti.

Mezarı: Medine-Baki Mezarlığı.

Yaşam Dönemi:


1) İmametten önceki dönem, 41 yıl (83-114).


2) İmamet dönemi, 34 yıl (114-148). Bu dönem şiiliğin yaygınlaştığı bir dönemdir. İmam Sadık (a.s) Beniümeyye'yle Biniabbas'ın savaşmasından ortaya çıkan fırsattan yararlanarak geniş bir şekilde ilim havzaları teşkil etti, dört bin öğrenci yetiştirdi ve ilahî maarifi ihya ile mektebin istikrarını sağlamış oldu.


Çocukları:


1-İsmail

2-Abdullah

3-Ümmü Ferve. Bu üçünün annesi İmam Zeyn'ul-Abidin (a.s)'ın oğlu Hüseyin'in kızı Fatıma idi.

4-İmam Musa Kazım

5-İshak

6-Muhammed. Bunların annesi de Ümmü Veled idi.

7-Abbas

8-Ali

9-Esma

10-Fatıma. Bunlar da bir anneden dünyaya gelmişlerdir.


İmam Cafer Sadık'ın (a.s) Hayatına Kısa Bir Bakış

İmam Cafer b. Muhammed es-Sadık (a.s), Resulullah'ın (s.a.a.) kendisinden sonraki halifeler olduklarını nass ile bildirdiği masum ve pak Ehlibeyt İmamları'nın altıncısıdır. Hicrî 83 tarihinde dünyaya geldi. Dedesi Zeynelabidin (a.s) ve babası Muhammed el-Bâkır'ın (a.s) himayesinde büyüdü, şer'î ilimleri ve İslâmî irfanı onlardan öğrendi. Dolayısıyla o, atalarıyla birlikte Resulullah'a (s.a.a) kadar uzanan nuranî bir zincirin kesintisiz halkalarını oluşturmaktadır ki, bu zincirde yabancı ya da bilinmeyen tek bir halka yoktur.

O, vahiy kaynağından ve ilâhî hikmet membaından besleniyordu. Temelini tertemiz İmamlar'ın, özellikle İmam Muhammed Bâkır ve İmam Cafer Sadık'ın (a.s) attığı Ehlibeyt Mektebi'nin ayırıcı özelliği işte budur. Bu, İslâm'ın orijinalliğini ve berraklığını bizim için koruyan Muhammedî risalet mektebidir.

Böylece İmam Cafer Sadık (a.s), meşru imamlık merkezini atalarından sonra uhdesine aldı ve kendi çağında ilim ve irfanın doruklarında onca görkemi ve heybetiyle belirginleşti. şu çağımızda bile âlimler bu doruklara gözlerini hayranlıkla ve saygıyla dikmekten alamıyorlar. Müslümanların geneli ve âlimler, Cafer b. Muhammed'i (a.s) nübüvvetin özü ve yüce Allah'ın kirlerini giderdiği, tertemiz kıldığı Ehlibeyt'in direği olarak görüyordu. O, vahiy Ehlibeyti'nin Emevî ve Abbasî zulmüne ve zorbalığına karşı öncülük ettiği muhalefetinin meşru sembolüydü. Âlimler onu engin bir deniz, ilim ve irfanda hiç kimsenin rekabet edemediği bir imam ve o çağın insanlarının bildikleri ve bilmedikleri, henüz varlığını dahi duymadıkları bütün ilimlerde, eşsiz bir üstat olarak görüyorlardı.

İmam Cafer Sadık (a.s), yaklaşık dört dönem Emevî yönetimine tanık oldu. Emevîlerin genelde İslâm ümmetine, özelde Resulullah'ın Ehlibeyti'ne ve şiîlerine karşı işledikleri zulmü, terörü ve katı uygulamaları yaşadı. İmam Hüseyin'in (a.s) kıyamından sonra, Ehlibeyt'in Müslüman kitleler nezdinde sevilen öncüler ve önderler olarak algılanması doğaldı. Bu yüzden Abbasî grupları Ehlibeyt ismini kullanarak propagandalarını yapıyor, insanları Âl-i Muhammed'i (s.a.a) razı etmeye, Resulullah'ın kızı Fatıma'nın soyunun hilafetini tesis etmeye çağırıyorlardı.

İmam Cafer Sadık (a.s), doğrudan yüzleşme sahnesinden çekilmişti. Bu yüzden Abbasîlerin, Emevî zulmünün, şiddetinin ve terörünün artmasını, buna karşılık ümmetin onlara karşı öfkesinin gittikçe kabarmasını fırsat bilerek iktidara gelmek için kullandıkları sloganların onun üzerinde herhangi bir etkisi olmadı.

Emevî saltanatı hicrî 132 tarihinde yıkıldı ve hilafeti Abbasoğulları devraldı. İmam Cafer Sadık (a.s) kan dökücü Ebu Abbas Seffah'ın dönemini ve Mansur Devanikî döneminin de yaklaşık on yılını gördü.

İmam Cafer Sadık (a.s) açık siyasal mücadeleden çekilmiş, kendini İslâm ümmetinin ilmî, fikrî, akidevî ve ahlâkî olarak yeniden yapılandırılmasına vermişti. Bu, öyle bir yapılandırma idi ki, İslâm toplumunda siyasal ve düşünsel sapmaların sürüp gitmesine rağmen İslâmî çizginin en uzun süreli korunmasını garanti ediyordu. İmam Cafer Sadık (a.s) zamanında Mutezile, Eşaire, Haricîler, Keysanîler ve Zeydîler gibi İslâmî fırkalar yaygınlık kazanmıştı. Bu gruplar arasında şiddetli bir mücadele yaşanıyordu. İmam Cafer Sadık (a.s) bir yandan dinsizliğe karşı koyarken, bir yandan da sapkın grupların görüşlerinin egemenlik kurmasına karşı amansız bir mücadele veriyordu.

İmam (a.s), Ehlibeyt çizgisinin İslâm ümmeti bünyesinde kök salması sorumluluğunu üstlenen salih cemaati yapılandırma ameliyesine büyük önem veriyordu. Bunun yanında Ehlibeyt çizgisi doğrultusunda bir İslâm mektebi (üniversite çapında) kurmaya, buradan İslâmî ilimlerin çeşitli dallarından yetkin âlimlerin, özellikle kısa ve uzun vadede İslâm ümmetinin sağlıklı bir seyir sürdürmesinin garantisi olan, tağutlara karşı ümmetin evlatlarının yüreklerine devrim tohumlarını eken fıkıh ve şeriat ulemasının mezun olmasına büyük önem veriyordu.

İmam Cafer Sadık (a.s), ümmet bünyesinde devrim ve cihad hattının güçlendirilmesini ihmal etmiyordu. Amcası Zeyd b. Ali b. Hüseyin'in (a.s), onun ardından saygıdeğer Alevî hanedanından uç veren devrimci ayaklanmaları desteklemesi, bunun en somut göstergesidir. Kuşkusuz İmam Cafer Sadık (a.s) bu mihnetlerden Abbasî zulmüne karşı isyanın yol açtığı mihnetlerden uzak kalmayacaktı. Nitekim Halife Mansur, İmam Sadık'tan (a.s) büyük bir korku duyuyordu. Ona göre, yönetimine karşı patlak veren isyanların arkasındaki el, onundu. Bu yüzden İmam'ı dört kere Irak'a çağırdı, hayat koşullarını iyice zorlaştırdı ve İmam'ı yargıladı. Hâlbuki İmam'ın (a.s) şanı muhakeme olmaktan çok yüceydi. Bütün bu uygulamaların amacı, İmam'a sürekli bir kontrol ve gözetim altında olduğunu hissettirmekti.

Sonunda İmam'ı serbest bıraktı. çeşitli kaynaklar, Mansur'un birkaç defa onu öldürmek istediğini, ama her defasında yüce Allah'ın onun bu isteğine engel olduğunu belirtmektedir. Böylece İmam Cafer Sadık (a.s) hayatının son dönemini, ki bu, Abbasî yönetiminin temellerinin iyicesağlamlaştığı bir dönemdir baskı ve terör altında geçirdi. Düşmanlık ve ardı arkası kesilmeyen takiplerin yaşandığı puslu bir dönemdi bu. Bütün bunlara rağmen İmam (a.s) büyük bir hikmetle, maharetle, güç ve kararlılıkla risaletini işlevsel kılabildi. İlim ve marifet pınarlarının fışkırmasını sağladı. İslâm ümmetini içeriden onardı. İslâm'ın helâlı ve haramı hususunda güvenilir âlimler ve fakihler yetiştirdi.

Ehl-i Beyt şiasını yapılandırdı. çünkü onlar, salih cemaat işlevini görüyorlardı. O salih cemaat ki, yeniden esmeye başlayan cahiliye rüzgârlarının kasırgaya dönüşerek son risaletin atmosferini allak bullak ettiği ve ümmetin önderliği makamına ehil olmayan adamların kurulu verildiği bir dönemden sonra,risaletin amaçlarını gerçekleştirme yolunda Nebevî çizginin devam ettirilmesi sorumluluğu onların omuzlarındaydı.

 

 

Facebook da Paylaş
YORUMLAR
Henüz Yorum Yok !
Kategorideki Diğer Haberler